سلام دوباره و شروع دوباره. از همان اولش هم رفتنم به بلاگ اسپات – یا اسپوت- کار درستی نبود. مثل همیشه تقصیر و تاثیر دوست ناباب است و البته روحیه کمال گرایی خودم. حالا یکی بگوید کار در آن فضا جز محدودیت یا این که حالا بهانه داشته باشی برای انجام کارهای ناکرده، چی برایت داشت؟ و حالا این نه به این معناست که قرار است در این حضور دوباره اتفاق خاصی بیفتد.

بی خیال. این شروع دوباره هم به مدد همان دوست ناباب است؛ یوسف عزیز از معدود کسانی است که به بهانه های دغدغه های مشترکمان از حضورش لذت می برم، انرژی می گیرم و سرشار می شوم. و حالا این نه به این معناست که همه جا با هم هم داستان و هم عقیده ایم که این، نه شرط لازم است و نه شرط کافی.

لوگو – یا نامواره- وبلاگ کار دوست خوب نادیده ام محسن بنی فاطمه است که پررویی من را با بزرگواری جواب داده. حالا این نه به این معناست که با توجه به ضرب الاجل من و تنگی وقت، او تمام انرژی و خلاقیتش را به کار گرفته است.