دو ساعت پيش در قدم زدن هاي تقريبا هر روزه ام در كوچه هاي دور و بر روزنامه براي هضم ناهار(!)، درباره خودم و سرگشتگي هاي هميشگي ام به يك جمله خوب رسيدم:
«احساس مي كنم روحم يك حفره بزرگ دارد كه هیچ وقت و هيچ جور پر نمي شود.»
+
نوشته شده در سه شنبه بیست و دوم آبان 1386ساعت 15:44 توسط جابر تواضعی
|