ديدن پشت صحنه و چگونگي توليد يك كار تصويري هميشه براي مخاطبان سينما و تلويزيون كار جذابي بوده. بين برنامه هاي تلويزيوني، برنامه «شما و سيما» تنها برنامه اي است كه براي ارائه گزارش از توليدات تلويزيوني تهيه و توليد مي شود و اتفاقا در طول اين سال ها بر خلاف بقيه برنامه ها كه بعد از مدتي مشابهش هم در شبكه هاي مختلف ساخته مي شود، تك و تنها و بي رقيب باقي مانده. اما اين اتفاق كه به نوعي آرزوي هر برنامه سازي است، قبل از اين كه به نفع اين برنامه و سازندگانش باشد، به ضررشان تمام شده است.

بگذاريد اين سوال را بپرسم كه شما اساسا گزارش پشت صحنه فيلم ها و سريال هاي مختلف را با چه نيتي مي بينيد يا مي خوانيد؟ كار دوستان ما در «شما و سيما» به كاري كه ما در صفحات گروه سينما و تلويزيون روزنامه جام جم مي كنيم، خيلي شبيه است. به هرحال دليل اين علاقه هر چي كه باشد، به جذابيت و ناشناختگي كارهاي تصويري براي مخاطبان برمي گردد. مخاطبان اين گزارش هاي تصويري يا مكتوب قبل از آن كه دنبال يادگرفتن باشند، دوست دارند عطش و كنجكاوي شان را در مورد سازندگان و پديدآورندگان آثار مورد علاقه شان فرو بنشانند.

اما فضاي برنامه «شما و سيما» خيلي جدي تر از آن است كه بتواند به اين نياز مخاطب جواب بدهد و يا در يك بعد تخصصي تر انتظار ما را از برنامه اي با اين موضوع برآورده كند. اولين كار يك گزارش پشت صحنه، ارائه يك فضاي جذاب است. اما «شما و سيما» اصلا برنامه بانشاطي نيست. مهم ترين دليل اين ماجرا شايد اين باشد كه تكليف سازندگان اين برنامه با خودشان مشخص نيست و نمي دانند كه مي خواهند يك برنامه منتقدانه و تخصصي بسازند يا يك مجله خبري و اطلاع رساني و البته خوش آب و رنگ و جذاب ؟

عصاقورت دادگي و خشكي و عدم انعطاف فرمت فعلي برنامه هم از همين جا مي آيد و باعث شده عناصري كه كنار هم چيده شده اند، خيلي به دل ننشينند. مخصوصا در يكي دوسال اخير و رويكرد جديد تلويزيون كه با توليد برنامه هاي مختلف توليدات خودش را هم نقد مي كند، مي شود مطمئن بود كه كسي از «شما و سيما» توقع نقد و بررسي ندارد؛ آن هم برنامه هايي كه در دست توليدند و هنوز به جايي نرسيده اند كه بشود از خوب و بدشان گفت. اما به نظر مي رسد متن هاي سنگين برنامه بين قطعه شاعرانه و ادبي و يك پيام خيلي گنده و بزرگ در دوران و نوسانند تا به نوعي شائبه يك برنامه تخصصي را زنده نگه دارند. نتيجه مي شود همين شطحياتي كه به صورت نريشن روي تصاوير مي شنويم و نه به درد مخاطب عام مي خورند و نه به درد خود برنامه ساز.

اگر من را متهم به بي سليقگي نكنيد، بايد بگويم كه اجراي علي اكبر عبدالرشيدي هم اصلا مناسب اين برنامه نيست، چون جنس اجرايش با ماهيت برنامه هم خوان نيست و اين هيچ ربطي هم به توانايي هاي او و اين كه او يكي از مجريان باسواد تلويزيون است، ندارد. فضاي برنامه يك مجري جوان تر و پرتحرك تر و خودماني تري را مي طلبد و اين با كاراكتر حرفه اي او كه در برنامه هاي سياسي ازش سراغ داريم، خيلي هماهنگ نيست.

كم ترين توقع از برنامه اي كه با اين موضوع و با پشتوانه معاونت سيما توليد مي شود، اين است كه به روزترين اخبار و اطلاعات و حرف و حديث هاي فيلم ها و سريال هاي تلويزيوني از اين برنامه به بيرون برسد. ولي واقعيت اين است كه  «شما و سيما» خيلي از قافله عقب است و معمولا سراغ برنامه هايي مي رود كه خبر توليد آن ها را قبلا در مطبوعات مختلف چاپ شده و كم و بيش اطلاعاتي درباره آن ها در ذهن علاقمندان پي گير هست.

مي شود تمام مشكلاتي را كه بر سر راه برنامه اي با اين سبك و سياق وجود دارد، رديف كرد. عدم همكاري و اطلاع رساني روابط عمومي ها، عدم استقبال گروه هاي توليدي كه اصولا به افراد خارج از اكيپ توليد به چشم غريبه نگاه مي كنند و خيلي چيزهاي ديگر كه ما هم در گروه رسانه روزنامه جام جم كم و بيش با آن ها درگيريم. ولي حقيقت اين است كه مخاطب فقط و فقط با نتيجه كار دارد و نه با مشكلات سر راه.

بين اساتيد رسانه در مورد كاركردهاي يك ايده رسانه اي خوب اختلاف نظر وجود دارد. بعضي هاشان مي گويند در طول 6 ماه يك ايده تمام جذابيت هايش را از دست مي دهد. بعضي ها هم نهايت ماجرا را يك سال مي دانند. ولي باور كنيد هيچ كدام نگفته اند هشت – نه سال نگه داشتن يك برنامه تلويزيوني با همان سر و شكل و قالب و فرمت كار درست و بي خطري است. شايد راه افتادن يك برنامه مشابه در يك شبكه ديگر، به «شما و سيما» يي ها تكان مختصري بدهد تا كمي براي پيداكردن ايده هاي جديد خودشان را به زحمت بيندازند.